Net als eerder in de geestelijke gezondheidszorg is nu ook in het onderwijs de manier waarop we spreken verschoven van een relationele, zoekende en contextgevoelige taal naar een vocabulaire dat ontleend is aan psychologie, protocollen, modellen en data. Dat is niet onschuldig, want taal stuurt onze blik: wie in diagnosetaal denkt, ziet individuen; wie in protocoltaal denkt, ziet targets; wie in modeltaal denkt, ziet stappenplannen. Zo sluipt er een subtiele maar diepe vertekening in ons denken over leren en onderwijzen. In dit essay betoog ik dat deze verschuiving niet marginaal is maar fundamenteel: in essentie draait een wezenlijk deel van onze onderwijsproblemen om de taal waarmee we ze benoemen en begrijpen.
...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.