Het heeft iets ironisch dat uitgerekend de Nijmeegse psycholoog Alfons Chorus (1909-1998) als een van de eerste Nederlandse psychologen een eigen biografie heeft gekregen, geschreven door zijn zoon Rogier, die op de biografie promoveerde. Alfons Chorus verzette zich in de jaren zestig tegen de eenzijdig kwantitatieve – Amerikaanse – benadering in zijn vak, en werd dan ook al snel terzijde geschoven als ouderwets. De ontwikkeling in die jaren hield in dat de Nederlandse psychologie steeds meer opging in de Amerikaanse hoofdstroom. Daarin kreeg het kwantitatieve onderzoek, sterk methodologisch gestuurd, naar veelal kleine facetten van het menselijk gedrag de overhand. Volgens optimisten heeft de Nederlandse psychologie langs die weg haar parochiale statuur achter zich gelaten en telt ze...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.