Het voorbeeld is prachtig. Het leesplankje van Hester IJsseling doet me denken aan het schrijfschrift dat ik kreeg op de lagere school in de eerste klas –als ik het me goed herinner. Boven aan elke bladzijde stond een woord of een korte zin die we, wanneer de bladzijde aan de beurt was, als leerlingen een paar keer moesten overschrijven en vervolgens moesten aanvullen. Bij het doorbladeren bleef ik halverwege het schrift steken bij de zin ‘Je-zus houdt van je’. Ik durfde er niks over te vragen, in de klas niet en thuis niet, maar...

Benieuwd naar de rest van het artikel?

Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.

Word abonnee