In Nederland wordt al decennialang een onderwijsachterstandenbeleid gevoerd. Daar zijn inmiddels door ministeries en gemeenten tientallen miljarden euro’s in geïnvesteerd. De twee belangrijkste (financiële) pijlers zijn de gewichtenregeling en vve. Beide zijn erop gericht kinderen die ten gevolge van omstandigheden in de thuissituatie hun capaciteiten niet optimaal kunnen ontwikkelen extra ondersteuning te bieden.
Ondanks deze gigantische investering bestaat er geen enkel overtuigend wetenschappelijk bewijs dat dit beleid effectief is. Misschien is het gewoon een illusie te verwachten dat we onderwijs- en maatschappelijke kansen van kinderen kunnen verhogen door er simpelweg veel geld in te pompen (vgl. Bernstein, 1970).
Amerikaans voorbeeld
Misschien werkt het beleid wel, maar is het...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.