Vorige week werd ik gebeld door iemand die wanhopig was geworden door het lezen van de Staat van het Onderwijs. Hij wilde het Onderwijs uit, het had allemaal geen zin, iedere stap voorwaarts is steeds drie stappen terug, het is al jaren kapot en gaat steeds kapotter. Hoeveel geld er ook kwijt raakt in het systeem, échte verbeteringen komen niet van de grond.
Het was een merkwaardig gesprek want meestal ben ik degene die mijn hoofd tegen de muur slaat. Nu was ik degene die de optimist speelde. Er komen verkiezingen, mensen gaan heus niet met hun angst stemmen, iedereen kiest...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.