In onderzoeken waar ik tijdens de lockdown aan werkte, kwam de kwestie ‘achterstanden’ ter sprake (en dan vooral in de zin van achterstand ten opzichte van de jaarplanning van scholen). Op de vraag in hoeverre er nu van ‘achterstanden’ bij leerlingen sprake was, kreeg ik van schoolleiders in het voortgezet onderwijs te horen dat ze zich daar eigenlijk geen zorgen om maakten. Hun zorg betrof veeleer het welbevinden van de leerlingen. Leerlingen hadden last van eenzaamheid of leden zelfs aan depressies. Leerkrachten van basisscholen maakten zich daarboven zorgen om kinderen in onveilige thuissituaties. Er werd ook geprotesteerd tegen het achterstandsdenken. Want achterstanden zijn in te halen, maar psychische schade is...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.