Deze liberale verlichtingsgedachte heeft in Nederland nooit echt voet aan de grond gekregen. Vanaf het moment dat in 1848 onderwijsvrijheid ontstond onder de nieuwe grondwet van de liberaal Thorbecke, stichtten verenigde ouders van allerlei gezindten overal in het land bijzondere scholen.
Het is dan ook onbegrijpelijk dat er een roep is om het bijzonder onderwijs niet meer te financieren of zelfs te verbieden. Een waaier aan mythes en dooddoeners wordt daarbij gebruikt als zogenaamd argument. Het bijzonder onderwijs zou segregatie in de hand werken, het is niet meer ‘van deze tijd’, of het onderwijs zou onvoldoende een afspiegeling van de samenleving zijn.
De roep om afschaffing van Artikel 23 komt politiek van links én rechts, van liberaal en socialistisch. Beide stromingen zijn kinderen van de Franse revolutie. Zij zetten daarmee vierduizend basisscholen en meer dan honderdduizend leraren in de beklaagdenbank. Het opmerkelijke is dat Artikel 23, toen ons land overwegend christelijk was, juist het voortbestaan van openbare scholen in iedere gemeente heeft beschermd. Het getuigt van een gebrek aan historisch besef dat SP, VNL en sommige VVD’ers de scholen op religieuze grondslag de nek om willen draaien door de geldkraan dicht te draaien of zelfs te verbieden.
Het is de liberale én socialistische mythe dat je kinderen tot hun achttiende niet moet confronteren met religieuze gedachten. Het is een aanval van orthodox-religieuze aanhangers van het verlichtingsgeloof. Staatsonderwijs geven om de segregatie tegen te gaan. Net als in Frankrijk. Hoe kom je erop?
Eppo Bruins, Tweede Kamerlid ChristenUnie
Lees hier de reactie van Rutger de Ridder, voorzitter van de JOVD.
Dit artikel is verschenen in de rubriek Rondom het Binnenhof in Didactief, november 2016.