Giechelend schuif ik mijn stoel aan en kijk hoe mijn vriendin Angela haar schrift pakt. ‘Hij flirtte met me, maar was dus zeker twintig jaar jonger,’ vertel ik haar. ‘Toen ik zei hoe oud ik ben, noemde hij me pardoes “mevrouw”!’ Angela moet zo hard lachen dat ze onder de tafel duikt. Voor de klas bij het bord staat de trainer inmiddels wat getergd te kijken. ‘Als de dames vooraan ook klaar zijn, kunnen we beginnen,’ bromt hij.
‘Meteen word ik weer
die achtstegroeper
van vroeger’
Voor een studiedag zit ik vandaag weer in de schoolbankjes. In het lokaal van groep 8 krijgen we een training over ‘Leerling in beeld’ van Cito, de opvolger van LVS. En meteen word ik weer die achtstegroeper van vroeger. Die door het opdrachtenboekje bladert zodra het is uitgedeeld, waardoor ze de toelichting over een speciale inlogcode mist en moet vragen wat de bedoeling is. 
Die bij het inoefenen op de laptop zo snel mogelijk alle oefeningen er doorheen probeert te rammen, want klaar is klaar. Snap ik wat ik doe? Dat wel. Weet ik waarom ik het doe? Dat komt later wel. Lekker reproduceren, niet zo hoog in de taxonomie van Bloom. Omdat ik zo snel klaar ben, heb ik de tijd om rond te kijken terwijl de rest nog bezig is. Maar ik word ook de achtstegroeper die het graag goed wil doen voor de trainer, zijn vraag wil beantwoorden en klaarzit met haar vinger in de lucht. Die contact zoekt, gezien wil worden en het geweldig vindt als de trainer aandacht aan haar besteedt en een grapje maakt. Die net zo lang doorvraagt totdat ze snapt wat ze doet en blij is dat de trainer haar vragen geduldig beantwoordt.
En zo leer ik op deze studiedag veel meer dan alleen werken in een nieuw leerlingvolgsysteem. Ik leer hoe het is om weer in de klas te zitten, aan de andere kant van het bureau. Hoe het is als iemand anders voor je bedenkt wat je leerdoel is, welke oefeningen je moet maken en hoeveel weerstand en ongeduld dat vervolgens bij mij teweegbrengt. Ik ervaar hoe kort je eigenlijk maar stil kan luisteren voordat je gedachten gaan dwalen en cruciale informatie langs je heen vliegt. En hoe moeilijk het is om een opdracht goed te lezen voordat je begint, zodat je weet wat je moet doen.
Boven alles ervaar ik hoe belangrijk de relatie met de onderwijzer is: voor deze aardige trainer die ondanks alles geduldig blijft uitleggen, mijn vragen beantwoordt en mij verder helpt, werk ik graag keihard.
Laura van Breen werkt als leraar groep 7 op een basisschool in de binnenstad van Den Haag. Meer lezen?
Dit artikel verscheen in Didactief, maart 2024.