Als je klas op een gegeven moment lekker loopt, dan voelt het als je lievelingsspijkerbroek. Je weet wel, die broek die het lekkerst zit. Strak waar het strak kan en los waar het moet. Je kijkt in de spiegel en denkt: wow, wat staat daar een mooie vrouw. Na een dagje heerlijk werken met mijn eigen groep 7, kijk ik in de spiegel en denk: wow, wat staat daar een mooie juf.

Met mijn spiegelbeeld nog vers op het netvlies, werd ik gevraagd om één dag per week groep 6 te draaien. Dat doe ik wel even, dacht ik. Appeltje-eitje.

C Rolf van den Berg Laura van Breen
Op woensdagochtend was het zo ver, mijn eerste ochtend groep 6. Ik wilde beginnen met een leuk gesprekje over wat iedereen belangrijk vindt en goed kan, maar meteen praatte iedereen door elkaar heen. ‘Juf, ik kan goed rekenen.’ ‘Juf, hij kan helemaal niet rekenen, dat zegt hij alleen maar.’ ‘Juf, dat is niet waar, ik kan wel goed rekenen.’ ‘Jij moet je bek dichthouden, jij moet altijd mij hebben.’ En zo ging het nog even door.

Maar wacht even, bedacht ik me te midden van deze kakofonie, ik heb mijn groep 7 inmiddels getraind om op hun beurt te wachten als we een groepsgesprek voeren met mijn geliefde popcornmethode (pop when you’re hot). Dan hoef ik dus geen vingers te doen, want het gesprek popt vanzelf verder. Maar in deze groep 6 popt iedereen meteen, dus toch maar even vragen of ze hun vinger op willen steken en beurten geven.
 

Een beetje te strak,
niet comfortabel,
maar vol belofte

Zo verging het me ook bij het pakken van het potlood, de schriften en het klaarstaan om naar buiten te gaan. Alle routines die ik met mijn eigen groep 7 zo had ingesleten, moest ik hier nog ontdekken. En zo voelde het als een nieuwe spijkerbroek die ik voor het eerst aandeed. Een beetje te strak, vooral niet comfortabel, maar vol belofte. Om 12 uur was ik dan ook bekaf en blij dat ik mijn nieuwe spijkerbroek naar huis kon sturen.

Donderdag stond ik weer ontspannen voor mijn eigen leerlingen. Die vroegen verbaasd waarom ik toch zo’n goed humeur had. Het regende namelijk complimentjes toen ze gewoon hun spullen pakten, we een normaal gesprekje konden voeren en er weer op een voor mij voorspelbare manier stout werd gedaan.

En mijn leerlingen van groep 6? Die heb ik in de gang een grote knuffel gegeven, blij dat ze me zoveel hebben geleerd. Woensdag sjor ik weer aan mijn nieuwe spijkerbroek. Straks heb ik vast twee heerlijke broeken!



Laura van Breen werkt als leraar groep 7 op een basisschool in de binnenstad van Den Haag. Meer lezen? Ga naar de blogpagina van Laura. 

Dit artikel verscheen in Didactief, april 2024.