Het lijkt een nieuw inzicht, een noodzakelijke correctie op decennia van verwaarlozing. Maar wie de geschiedenis van het Nederlandse onderwijs kent, weet: dit beleid is niet nieuw. Het is een herhaling van eerdere aanbevelingen, ooit verankerd in wetgeving, later vergeten of afgeschaft – vaak onder het mom van efficiëntie of bezuiniging.

Al in de Lager Onderwijswet van 1920 werd bepaald dat gemeentebesturen geld beschikbaar moesten stellen voor de inrichting van schoolbibliotheken, op zowel openbare als bijzondere scholen. Het idee was helder: bevordering van leesvaardigheid diende de kansengelijkheid en de vorming van de burger. De motivatie van toen verschilt nauwelijks van die van nu.