Zwarte dagen zijn het, waarop ik soms mijn vingers in mijn oren wil doen. De verwoesting, uitzichtloosheid en doodsangst op veel te jonge gezichten – het is te veel, te bruut. Maar wegkijken is nooit de oplossing, en nu al helemaal niet. Laat iemand dit stoppen! Ik zou het uit willen gillen, maar wat heeft het voor zin? Mijn gedachten zijn ook bij jullie, de leraren. Want terwijl het nieuws uit Israël en de Palestijnse gebieden met de dag gruwelijker wordt, staan jullie gewoon les te geven. Of nee, zo ‘gewoon’ kun je dat niet noemen. Want wat er in de wereld gebeurt, dringt door de muren van het schoolgebouw. En zorgt misschien voor angst en verdeeldheid...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.