Ten eerste wil ik het essay van Hannah Arendt, De crisis van de opvoeding (1958) aanbevelen, waarin ze op een scherpe wijze de inzet van opvoeding en onderwijs omschrijft in termen van een dubbele liefde, die voor de wereld (van de letters, getallen, rivieren) en die voor de nieuwe generatie.
Ook John Dewey’s korte maar heldere Mijn pedagogische geloofsbelijdenis (1897) is wat mij betreft onvermijdelijk. Een belangrijk publicatie, omdat Dewey er afstand neemt van leerstof- en leerlinggecentreerde benaderingen. Precies ook omdat hij het expliciet formuleert als een credo, als iets dat een uitgangspunt vormt voor zijn concrete werk.
Een wat vergeten, maar belangrijk essay van Martin Buber wil ik hier ook aanbevelen: Over het opvoedende (1925), waarin hij stelt...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.