‘Mijn vriendin belde mij woedend en ontdaan op,’ vertelt Monique Leijgraaf. ‘Het was een paar dagen na de aanvallen van Hamas op Israëli. Mijn vriendin was bang voor wat deze aanvallen zouden betekenen voor de Gazanen. Ze was bezorgd over het lot van de gegijzelden. Ze was kwaad op zowel Hamas als de kritiekloze steun van het Westen aan Israël. En ze was gefrustreerd, want ze had zich op haar school moeten verantwoorden voor haar islamitische achtergrond. In de lerarenkamer werd haar zonder blikken of blozen gevraagd hoe zij dacht over Hamas.’
Dit voorbeeld illustreert hoezeer (vermeende) moslims geconfronteerd worden met islamofobie. De ene keer is het iets dat zoemt op de achtergrond, de andere keer is het...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.