‘De eerste keer dat ik bij een vriendje van de basisschool thuis het spelletje Pong zag, met die twee batjes en dat balletje, was magisch. Zo’n wow-moment dat je je leven niet meer vergeet.’ Paul Koning (41) is al vroeg gefascineerd door computers. Toch maakt hij er niet zijn werk van. Te technisch, te theoretisch. En vooral: te weinig contact met mensen. Uiteindelijk kiest hij voor de pabo, ‘absoluut geen roeping. Maar ja, ik kom uit een onderwijsfamilie. En dan groei je er vanzelf in.’
De computer blijft trekken, Koning ontwikkelt al snel materiaal voor in de klas. ‘Ik had een groep met 36 kinderen, twee computers en geen fatsoenlijk programma om de tafels mee te oefenen...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.