Ik kijk naar de witte gezichten in het felle schoollicht. Buiten is het grijs, grauw en regenachtig. Het is de laatste 10 minuten onrustig geweest en ik heb veel en vaak de verwachting moeten uitspreken. Het is woensdagochtend na de pauze, we hebben al gelezen, gerekend en ook begrijpend lezen geoefend. Er is heel hard gewerkt. Eigenlijk had ik nog een taalles op het rooster staan, maar het is op. De jongen die het vraagt is een leerling tegen wie ik de laatste tijd best vaak duidelijk en consequent ben geweest, dus ik gun hem ook deze ‘overwinning’ richting zijn klasgenoten.
Verjaardagskaart voor de schoolhond
‘Wat een goed idee,’ zeg ik. ‘Ik heb ook zin in iets anders. Waarom gaan we niet een verjaardagskaart maken voor de schoolhond, ik weet dat hij jarig was gisteren. Ruim allemaal je taalboek maar op en pak je kleurpotloden en stiften.’ Binnen een paar tellen zit iedereen heerlijk te tekenen en te kleuren en worden de mooiste kaarten gemaakt. Ik loop rond om het woord “gefeliciteerd” wel 21 keer te spellen, waar nodig een hondenkop te schetsen en vooral veel bewonderende kreetjes te slaken. Als de bel gaat en de kids naar huis mogen, zijn de gezichten wat minder wit, heeft iedereen zin in morgen en ligt er een stapel prachtige verjaardagskaarten voor de schoolhond klaar. Ik ben tevreden.
En toch, volgens alle normen heb ik deze dag niet mijn leerdoelen behaald. Ik heb onvoldoende gewerkt aan de basisvaardigheden, misschien zelfs wel de leerlingen niet alle kansen gegeven waar ze recht op hebben. Mijn verplichte aantal uren taal, rekenen, lezen en begrijpend lezen bieden weinig ruimte voor voor-je-uitstaartijd, kletstijd, wegdroomtijd of tijd waarin je even iets voor jezelf mag maken of knutselen. In mijn jaren als leerkracht heb ik gemerkt dat de ervaren collega’s allemaal weten waar ze in het rooster even lucht kunnen maken. En ook bij mezelf zie ik dit inzicht ontstaan. Ik weet inmiddels precies waar ik het ingeplande ingepland kan laten en zo het ongeplande kan doen. En daar komen mooie dingen van.
Laura van Breen werkt als leraar op basisschool De Meerpaal in de
wijk Duindorp in Den Haag. Ze geeft les aan groep 6 en aan de plus-
klas voor hoogbegaafden.
Deze column is verschenen in Didactief van januari/februari 2025.