Toen zes jaar geleden de eerste paal voor het nieuwe gebouw van Guido de Brès de grond in ging, hingen bij de naastliggende flat veel vlaggen halfstok. Zo’n grote school van 1600 leerlingen in je voortuin leek de veelal oudere Rotterdammers geen pretje. Voor Richard Toes, die op dat moment zijn docentschap geschiedenis inruilde voor een functie als directeur, was het reden om de blik naar buiten te richten. ‘We hebben een leraar als buurtcoördinator aangesteld. En we organiseren verschillende dingen voor de buurtbewoners: computercursussen, jaarlijks een gratis kerstdiner en elke woensdagmiddag gym in onze sportzaal. Onze brugklassers gaan een keer eten bij allochtone gezinnen, die wij op onze beurt weer uitnodigen in de school.’ Het charme-offensief...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op Didactief, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.