Zo Denk Jij Erover

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Leerkrachten gaan veel naar trainingen. Het is goed voor het onderwijs dat je geeft, er is koffie en koek en je kan weer een A4'tje in je bekwaamheidsdossier schuiven.

Veel cursussen en workshops gebruiken het zelfs als lokkertje. 'Na afloop van de workshop krijgt u een certificaat van deelname.' In de nek gehijgd door bezuinigingen en prestatiebeurzen kun je er als 21st Century Teacher maar beter voor zorgen dat je bekwaamheidsdossier net zo volumineus is als het verzamelde werk van Shakespeare. Of als juf Corrie. Wat u wilt. Hoe dan ook, op een druilerige donderdagmiddag slurp ik lusteloos aan een onaangenaam kopje automatenkoffie, terwijl ik mijn best doe aandacht te veinzen tijdens de cursus waaraan ik deelneem. Naast me zit een oudere dame met een gegroefd gezicht en droevige ogen, waardoor ze mij doet denken aan Marcel Marceau. In de pauze knoop ik met haar een gesprek aan en ze vertrouwt me toe dat ze overweegt om te stoppen met lesgeven. Op mijn vraag waarom, antwoordt ze dat de passie uit het onderwijs verdwenen is. Ze geeft me een trieste vroeger-was-alles-beter-blik en schuift achter een computer. Het theoretische gedeelte van de workshop is voorbij, nu mogen we 'doen'.

Als ik later naar huis rijd, denk ik terug aan de juf die het vertrouwen in het onderwijs heeft verloren. Opeens maak ik me boos. De passie is uit het onderwijs verdwenen? Wat is dat nu voor egoïstische opmerking om te maken tegen iemand die nog drie decennia in het klaslokaal voor zich heeft? Het is volgens mij eerder zo dat de hartstocht uit die droefsnoet is geslopen in plaats van uit het onderwijs.

Niet lang daarna zit ik op het 'feestje' van een leerkracht op leeftijd die een vergelijking uit de doeken doet tussen het prachtige en ambachtelijke schoolwezen van vroeger (op dit moment pimpel ik een slok bier naar binnen en denk aan Ot en Sien) en de in zijn ogen koude, opbrengstgerichte toetscultuur van deze orwelliaanse tijden. Vol verontwaardiging stort hij zijn afkeer uit over de aanwezigen en de blokjes kaas. In gedachten zie ik mijzelf opstaan en hoor ik mijn stem met een donderende galm verkondigen dat de leerkracht voor zichzelf moet spreken, dat hij mijn plezier en gedrevenheid in het lesgeven teniet doet met zijn hoogst persoonlijke, populistische pensioengrenspraat. Dat het stokje overdragen aan de jongere generatie niet betekent dat je dat stokje tussen de spaken moet steken. Maar dat doe ik niet. Het is zijn feestje en ik neem nog een slokje. En een toastje met brie.

Het valt me op dat veel oudere leerkrachten die uit het onderwijs gaan, dit doen met een zuur statement. Met een sneer naar de leidinggevenden, een stevig advies voor de collega's of via een uiteenzetting in een brief (het internet staat er inmiddels vol mee). Wat zegt dit? Wat moeten we hiermee? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het jammer dat ze met zulke gevoelens ons mooie werkveld verlaten. Dat had ik liever anders gezien. Maar het kan geen kwaad om soms te zeggen: 'Hé, zo denk jíj erover. Ik heb er andere gevoelens bij. Ik ga met plezier naar school en vind mijn werk fijn. Jammer dat je ontevreden bent, maar ik deel het niet.' En dat, beste lezer, moest ik even kwijt.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent