Wonderlijke kinderen

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - In mijn klas zit een meisje dat het dagboek van Anne Frank leest. Ze heeft het gevonden in de persoonlijke collectie van groep 7/8 (niet in de schoolbibliotheek) en meegenomen naar haar tafel om te lezen. Het is geen meisje dat nadrukkelijk aanwezig is in de klas.

Integendeel, op een gemiddelde schooldag glipt ze gemakkelijk tussen de opdrachten, uitspraken en leerstrategieën door. Je zou haar een verlegen meisje kunnen noemen, al probeer ik voorzichtig te zijn met zulke uitspraken: er is een dunne lijn is (en een wereld van verschil) tussen stil en verlegen.

Iedere ochtend zie ik hoe ze weer een paar bladzijden verder is. Ik was ervan overtuigd dat het niet lang zou duren, voordat het boek weer op het schap werd gezet. Het Achterhuis staat namelijk niet hoog op de deze-wil-ik-lezen-lijst van de bovenbouw.

Ik heb eens geprobeerd het verhaal voor te lezen, maar merkte al snel dat de kinderen wél gefascineerd waren door het verhaal van Anne Frank, maar minder door het schriftelijk toevertrouwen aan Kitty. Er was zelfs een koddig knulletje dat met de hoop op een nieuw griezelverhaal een aantal keer 'Goodbye Kitty!' door de klas kraaide.

Maar het stille meisje beweegt zich elke ochtend weer opnieuw door de krappe ruimtes boven het kantoor van Otto Frank en vertelt mij daarmee onbewust dat er veel meer in dat rustige hoofdje van haar schuilt dan haar dagelijkse gedrag doet vermoeden. (Een goedkopere columnist zou hier schrijven dat haar talenten lijken te zijn 'ondergedoken'.) Zouden we als leerkracht niet altijd op zoek moeten gaan naar die verstopte aanwijzingen over onze leerlingen?

Literatuursociologe en schrijfster Annie Romein-Verschoor schrijft in een voorwoord van Het Achterhuis dat het dagboek 'geen wonderkinderenwerk is... met ongeveer deze woorden worden er jaarlijks tientallen dagboeken begonnen door dertien- en veertienjarigen'. Think again, Annie. Misschien omstreeks de jaren vijftig, maar anno 2014 durf ik er mijn handen niet voor in het vuur te steken. Ik vind het dagboek van Anne Frank wél het werk van een wonderkind. Misschien niet in het licht van hoogbegaafdheid, maar ze was zeker een 'wonderlijk kind'.

Daar denk ik aan als ik naar het lezende meisje kijk. Wat voor wonderlijke dingen kunnen we nog van haar verwachten, nu en in de toekomst? En welke mis ik al? Onlangs hoorde ik op de radio een predikant zeggen dat hij door roeping 'slechts een voorbijganger in het leven van anderen' is. Voor leerkrachten geldt hetzelfde, dacht ik toen.

 

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent