'Wij werken hier met mongolen'

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - In het primair onderwijs wordt wel eens geklaagd over de uiteenlopende niveaus van de kinderen. Verwijzingen naar het speciaal onderwijs komen dan al snel ter sprake. Soms te snel, soms niet.

En op dat speciaal onderwijs (dat een flinke terugloop van leerlingen kent) wordt er wel eens geklaagd dat het po eigenlijk maar weinig kennis heeft over de gang van zaken op het so.

'Wij werken hier met mongolen', zei de directeur van de school voor Zeer Moeilijk Lerende Kinderen destijds tegen mij op mijn eerste stagedag. 'Downsyndroom is een term die wij hier niet vaak gebruiken, mongooltje is een veel leuker woord.' Daar voegde hij aan toe dat zijn broer een mongool was. Vervolgens liet hij mij de lerarenkamer zien en werd ik voorgesteld aan de vrouw die het komende halfjaar mijn stagementor zou zijn. Ze heette Josine en gaf les aan een groep jongeren in de leeftijd van 12 tot en met 16 jaar. Dat deed ze drie dagen per week. De overige twee dagen stond Hannie voor de klas. Toevallig was zij er ook die dag. Een graatmager gevaarte in een tie-dye shirt. Ik stelde mij aan haar voor en stootte per ongeluk haar thee om. Hannie begon te vloeken als een volleerd spoorwegarbeider. Ze kraaide tegen me dat het haar veel moeite had gekost om thee te vinden met een diuretische én een adstringerende werking  en dat ik zojuist een euro van het spul richting de bevlekte vloerbedekking had getikt. Ik keek verschrikt om me heen en zag  hoe de andere leden van het team in verlegenheid gebracht naar diezelfde grond keken, inclusief de directeur. Wj werken hier met mongolen, dacht ik en berispte mezelf voor deze gemene gedachte. De bel ging. Tijd om aan het werk te gaan.

Die eerste dag werd ik meteen in het diepe gegooid. De 16-jarige Ellert (ik was destijds 18) sloeg mij tijdens een hysterische woedeuitbarsting met mijn pukkelige hoofd tegen de deurpost en de 15-jarige Annelies zag in mijn plotselinge verschijning de langverwachte wederkomst van de door haar zo geliefde Sint Nicolaas. Tussen al deze ervaringen door zag ik ook nog kans om samen met Leon een kasteel te bouwen van houten blokjes en deed ik met John vrij ingewikkelde rekenoefeningen. Zo lang als die eerste stagedag leek, zo lang schenen de daaropvolgende stagedagen gelukkig niet te duren. En er werd mij aan het eind van die eerste dag vol liefde een kopje prijzige  diuretische thee voorgezet door een bijgetrokken Hannie. Al bleef ze mij de rest van het halve stagejaar wantrouwend aankijken. Maar dat kon ook een bijwerking van haar homeopatische medicatie zijn.

Werken in het speciaal onderwijs verschilt niet wezenlijk van het reguliere onderwijs. In de klassen wel, maar in de lerarenkamer is het dezelfde verzameling van poedermelk, zenuwtrekjes, overgewicht, pedagogische cursussen, zwangerschapspraat, relatieperikelen en schoolbestuurroddels als in welke lerarenkamer in het onderwijs dan ook. We doen het allemaal voor de kinderen, (niemand wordt leraar voor dat fabulueuze onderwijssalaris). En we doen het allemaal met liefde. * vioolmuziek *  Nou ja, dat is misschien niet helemaal waar. Maar ik wilde zo graag afsluiten met iets sentimenteels.

Dit is de eerste column van nieuw columnist Frank Jongbloed. Deze verscheen in september 2011 in Didactief. Jongbloed is voltijd groepsleerkracht in het PO.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent