We moeten praten

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - U en ik moeten praten. Nee, niet lachen nu, ik ben serieus. U en ik moeten praten over waarom u eigenlijk leraar bent. En nu niet aankomen met de gemeenplaats dat lesgeven een roeping is in plaats van een reguliere baan. Daarover zijn de meningen verdeeld. Loop eens een schoolgebouw binnen tijdens de koffiepauze.

Beter nog, loop eens úw schoolgebouw binnen en kijk eens goed naar uw collega's. Zijn alle mensen die u ziet, al die juffen en meesters, lurkend aan thee en koffie en kletsend over schoolgerelateerde of ver-van-schoolgerelateerde zaken in uw opinie allemaal geroepen om te onderwijzen? Allemaal door lotsbestemming aangewezen om kinderen lesstof aan te leren, zonodig zelfs op te voeden in de paar uur dat je ze in het klaslokaal voor je neus hebt? Kom, wees eerlijk. Precies. Ik denk zelf namelijk ook van niet. De eerste collega, onderwijsassistent of stagementor die u op verzaligde toon hoort debiteren dat ‘lesgeven geen keuze is, maar een roeping!’ dient u met deze opgerolde Didactief het schoolgebouw uit te kleunen. Ophoepelen. U en ik kijken om ons heen en zien dat een heleboel leerkrachten beter wat anders kunnen gaan doen. Waarom bént u eigenlijk leraar? Om elke leerling te dirigeren naar zijn of haar potentieel? Om zo invloed uit te oefenen op de toekomst van onze samenleving? Oh ja, zo kan ik nog even doorgaan. Omdat er geen andere baan is waarbij u elke dag op bevrijdende wijze mag invullen wat er op het programma staat. Omdat het u jong houdt, omdat het past qua werktijden en schoolvakanties, omdat het een naar verhouding veilige baan is in een maatschappij waar ontslag en werkeloosheid in elk schaduwrijk hoekje schuilen. Of misschien omdat er elke dag wel iets te lachen valt. Maar dat is het allemaal niet. En komen u en ik bij de kern van het verhaal. U wist waar u aan begon. Oké, misschien niet. Maar het duurde niet lang voordat u erachter kwam. Het verlies van uw anonimiteit (de moeders in de supermarkt die in uw winkelwagentje gluren), de leerlingen die uw inzet als een vanzelfsprekendheid zien, het gebrek aan 'ouderwets respect' dat u dagelijks ondervindt, het schrale salaris, de tijd die u daadwerkelijk kwijt bent aan onderwijzen. En dan nog maar te zwijgen van uw rol als opvoeder, coach, sponsor, verpleegkundige, vriend en loopbaanadviseur. En toch. Toch weten u en ik dat u zo meteen dit tijdschrift dichtslaat en denkt aan uw leerlingen. U denkt misschien aan de bus die nog geregeld moet worden voor de schoolreis en hoeveel plezier sommige kinderen gaan beleven die dag, omdat hun ouders te beroerd zijn om eens een dagje met de kinderen op pad te gaan. Aan hoe dat jongetje zijn werkwoordendictee zo schitterend heeft gemaakt en op welke manier u dat aan hem gaat overbrengen. De voorpret!  U bent de helft van wat ik hierboven geschreven heb al kwijt, of niet soms? Dat dacht ik al. En ik ben er blij mee, het is goed. Want het is maar ongemeende flauwekul. U trekt zich er niets van aan. Mensen schrijven en zeggen al jarenlang onaardige zaken over het onderwijs en over de mensen die onderwijzen. Maar u weet precies waarom u lesgeeft. En dat hoeft u aan niemand uit te leggen. U niet. En ik niet.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent