Verder Dan Het Hek

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - De trouwe en oplettende lezer van mijn columns zal opgemerkt hebben dat ik sinds de kerstvakantie niet langer lesgeef maar voltijd leiding geef aan twee basisscholen, waarvan er eentje aan de start van de zomervakantie voorgoed de deuren zal sluiten.

In augustus zal ik weer deels voor de klas komen te staan - al kan elke leerkracht onderschrijven dat in de laatste maanden van het schooljaar de start van het vólgende schooljaar nog net zo ver van ons afstaat als, laten we zeggen, Amerika en de inauguratie van een adequate nieuwe president.

Hoewel niet iedere schoolleider hier misschien dezelfde mening over zal hebben, denk ik dat de dagelijkse aanvoering van een school vooral bestaat uit veel praten met verschillende partijen. En dan hoor je, in mijn optiek vaker dan als leerkracht, over de onfortuinlijke situaties waarin sommige kinderen (sommige gezinnen) zich bevinden. Het verschil tussen leerkracht en schoolleider is dat een juf of meester te maken krijgt met de beproevingen die de jongens en meiden uit de klas te verwerken krijgen, de schoolleider wordt op de hoogte gebracht van de problemen van de kinderen uit alle klassen. En dan, beste lezer, komt er best wel wat ellende voorbij. Dan word je goed in aanraking gebracht met het feit dat er veel 'onzichtbaar' leed bestaat. Hoewel ik geen katholiek uithangbord ben, wist de paus het vorig jaar in mooie woorden te vatten, in dit specifieke geval over armoede: 'Deze mensen staan aan weerszijden van onze prachtige lanen, in onze straten, in oorverdovende anonimiteit. Zij worden een onderdeel van ons stedelijk landschap dat steeds vaker in onze ogen, maar voornamelijk in onze harten als vanzelfsprekend wordt gezien. Het is schandalig dat dit verschil... bestaat, het is een aantasting van onze menselijkheid.'

Diezelfde anonimiteit neem ik waar op het plein als bijvoorbeeld de school uitgaat. Een moeder met ingrijpende geldproblemen staat naast een vader die op het punt staat zijn ouderlijk gezag te verliezen. Een kind dat ternauwernood aan een naargeestige diagnose is ontsnapt, springt uitgelaten in de armen van een opa, terwijl iets verderop twee ouders nog proberen te wennen aan het idee dat ze na de zomer hun kind op gaan halen bij de school voor speciaal onderwijs. Logischerwijs hangen deze families dit niet aan de grote klok, maar ik ben in de meeste gevallen op de hoogte gebracht en dan wordt voor de zoveelste keer het belang, de verantwoordelijkheid en de schoonheid van ons beroep weer onderstreept. Zo hoef je het niet te voelen hoor.

Een collega-schoolleider heeft eens tegen mij opgemerkt dat zijn 'verantwoordelijkheid stopt bij het hek', maar die mening deel ik niet. Daarvoor is het werken op een school te complex. Vijf dagen per week dragen onderwijzers een belangrijk deel bij aan de ontwikkeling en toekomst van de kinderen, die ze dan onder hun hoede hebben. Dat gaat niet 'tot aan het hek en niet verder'. Het is goed om verder te kijken, oog te krijgen voor wat niet gelijk zichtbaar is en daarnaar te handelen, al is het alleen maar in de vorm van een vriendelijk gesprekje op het plein. Amen.

Dit artikel is verschenen in Didactief, juni 2016.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent