Verbeeldkwaliteit

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Alle kinderen hebben verbeeldingskracht. Geef een groepje kinderen twee stenen, een stok en een emmer zand en vijf minuten later wordt er een heftige strijd geleverd tussen heldhaftige wetenschappers en een troep buitenaardse vogelmonsters.

Kinderen zijn in staat om van hun verbeelding een realiteit te maken. Toegegeven, de een wat meer dan de ander. Toen ik een kind was, beschikte ik over een onmetelijke fantasie. Misschien zat dat van nature in mij, misschien kwam het omdat ik aan een dagelijks infuus lag van avonturenboeken, strips en films. Ik had niet de beschikking over kabeltelevisie, internet was nog science-fiction en het meest populaire computerspel (dat wij niet hadden), bestond uit twee bewegende streepjes en een wit rondje tegen een zwarte achtergrond.

Als ik niet samen met Suske en Wiske door een Nepalees berglandschap rende, of naast Spider-Man langs flatgebouwen slingerde, dan was ik buiten in bomen aan het klimmen. Of had ik mijn fiets op de kop gezet en draaide ik aan mijn fietswiel om als een stoere kapitein op de woeste oceanen te ontkomen aan oorlogsfregatten. Toen ik iets ouder werd en meester Scholten aan mijn ouders vertelde dat de mavo iets te hoog voor mij gegrepen was, realiseerde ik mij dat er binnen niet al te lange tijd een beroepskeuze moest worden gemaakt. Ik was twaalf jaar en ik vond dat de toekomst geen beperkingen voor mij had. Het duurde niet lang voor ik erachter kwam dat er altijd anderen zouden zijn om dat voor mij te doen. 'Frank kan niet goed rekenen', basisschool. 'Jongbloed, dat wordt helemaal niks met jou', vmbo. 'Jij wordt geen leraar', mijn vader, die nu vreselijk trots is. 'Je les is een belediging voor mijn aanwezigheid', de pabo-docent. Godzijdank begreep ik dat vallen en opstaan mocht. Dat je moet blijven denken in mogelijkheden, omdat er meer dan voldoende raadgevers voorbijkomen die je zullen influisteren wat er allemaal niet en nooit kan.

Toen ik een jaar of zestien was, wilde ik filmregisseur worden. Ik deed mee aan filmfestivals, wedstrijden, ontmoette filmmakers en acteurs, maakte zelf een studentenfilmpje over een leraar die in een lege school telefonisch werd lastiggevallen en deed toelatingsexamen voor de Filmacademie. En, zo dacht ik, als het niks wordt, wil ik schoolmeester worden. Tegenwoordig kan ik mijn nog steeds aanwezige verbeeldingskracht heel goed kwijt in het klaslokaal. En in mijn schrijfwerk (dat steeds meer wordt – wacht maar af, ik voel een boek om de hoek). En als ik dan naar mijn leerlingen kijk, vraag ik me af hoe vaak ik een opmerking heb gemaakt die beperkend werkte. Hoe vaak ik een deur sloot die niet de mijne was om te sluiten. Is dat niet iets dat alle leerkrachten zich continu moeten realiseren? Dat het niet erg is voor kinderen om te falen, maar dat de angst om te falen, de vrees voor mislukking een verschrikkelijke belemmering is? Ik zou daar nog wel iets belerends aan willen toevoegen, maar mijn film is klaar met downloaden. En ik heb zin in koffie. Goedendag.

Gepubliceerd in het decembernummer 2013 van Didactief.

Een ogenblik geduld...

Frank Jongbloed

Frank Jongbloed is leerkracht en schoolleider in het primair onderwijs.

Click here to revoke the Cookie consent