Sufgejufte meesters

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - 'Weet jij wel, Frank,' vraagt een vrouwelijke collega aan mij bij het betreden van de koffiekamer, 'dat wij op school nooit iets aan Internationale Vrouwendag hebben gedaan?' Ik wijs naar het rooster dat boven het aanrecht op de muur geplakt is. 'Weet jíj wel,' antwoord ik, 'dat de vaatwasser vol staat met schone kopjes en dat het vandaag jouw beurt is om de boel uit te ruimen?' De juf glimlacht vriendelijk naar me. Ik glimlach vriendelijk terug.

Tot zover Internationale Vrouwendag bij ons op school. Dat was in maart, inmiddels een poos terug. En laten we eerlijk zijn, op de meeste basisscholen is het altijd een beetje vrouwendag. Als je iemand bent die de onderwijsactualiteit op de voet volgt (c'est moi) dan is het tekort aan mannen een maandelijks terugkerend item. En als je iemand bent die in twaalf jaar tijd op de eigen schoollocatie nog nooit een mannelijke collega in vaste dienst heeft gehad (c'est moi aussi) dan schenk je er op een gegeven moment weinig aandacht meer aan.

Na ruim een decennium kan ik u officieel melden: ik ben sufgejuft. Maar hoe manifesteert zich dat? Hier volgt een aantal persoonlijke kenmerken: ik doe vóór het plassen de bril omhoog en veeg na het plassen de rand schoon. Dit doe ik deels uit properheid, deels omdat ik algauw de enige verdachte ben bij natgezeken porselein. Ik weet alles van zwangerschappen. (Nu hóór ik sommige juffen bij het lezen hardop verzuchten dat dit een weinig vleiende gemeenplaats over koffiekamerpraat is, maar geloof mij: de meeste juffen zwangeren wat af.) En met de komst van groepsberichtjes op de mobiele telefoon ben ik uitermate vaardig geworden in het vriendelijk reageren op prentjes van pasgeboren baby's, waarbij het gelige bevallingsschuim nog op de scheefgeperste kop staat.

Ik kijk al jaren geen televisie meer, maar ik weet exact welke boer nog zoekende is en welke vieze kanttekeningen in het oor van onevenwichtige oude vrijsters raspt. Daarnaast word ik minutieus op de hoogte gehouden wie zich in een tropisch regenwoud als verdachte mol profileert. Sufgejuft. En dan ben ik nog niet eens begonnen over die arme leerlingen die vaak jarenlang meesterloos van lokaal naar lokaal sjokken. Die, als je ze eens fel op Vol Mannenvolume aanspreekt, vaak van schrik en onbekendheid van hun ergonomisch verantwoorde bureaustoeltje lazeren.

Nu kan ik wel als de 'Meestervanger van Hamelen' op een zilveren fluitje gaan blazen in de hoop dat allerlei mannen zich op het schoolplein komen melden voor dienst, maar de kans dat dit lukt is klein. Maak de opleidingen aantrekkelijk door minder groepsopdrachten te geven (het sufjuffen start daar), verhoog het leerkrachtensalaris (daar zijn mannen best gevoelig voor, niet iedereen voelt zich cool door in een compact koekblikje naar het werk te rijden) en richt de werkplek aangenamer in (de meeste meesters gaan in de pauze maar een balletje trappen met de overblijvende kinderen om de naar dieetnoedels geurende koffiekamer te ontvluchten).

Nu eindig ik mijn column. Ik heb namelijk zin in een kopje saliethee. Goed voor mijn concentratiebalans.
 

 

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent