Spitsuur

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - In 2007 ging de wereldberoemde violist Joshua Bell in een spijkerbroek en met een petje op in een hoekje van het metrostation van Washington staan. Tijdens het spitsuur pakte hij een kostbare zeventiende-eeuwse viool en speelde hij zes klassieke composities die zelfs moeilijk zijn voor goed getrainde wonderkinderen zoals Bell.

Laat me nog even onderstrepen hoe goed hij is: Bell trekt wereldwijd uitverkochte zalen, zijn cd’s verkopen uitstekend en een gevierd componist vertelde tijdens een prijsuitreiking aan het publiek dat Bell “speelt als een god”. In de 43 minuten dat hij op het metrostation speelde, liepen 1097 mensen voorbij, waarvan er slechts zeven stopten om wat langer te luisteren. Zeven! Hoe lang zit u al in het onderwijs? Vijf jaar? Tien? Misschien al langer dan twintig? Laten we er vanuit gaan dat u elk jaar een klas heeft met gemiddeld twintig leerlingen. Dan heeft u aan het einde van uw onderwijsloopbaan ongeveer 600 kinderen voor uw neus gehad. Hoe vaak heeft u de kinderen in uw klas echt op waarde geschat? Hoe vaak heeft u bij die jongens en meisjes die stotterend, stamelend, zingend en schaterend in uw klaslokaal rondstommelden, talent ontdekt? Want dat ze bij u in de klas hebben gezeten, die talenten in meer of mindere mate, is een statistisch feit. Het is een gegeven waar ik urenlang over kan nadenken. In mijn klas leg ik de meeste nadruk op rekenen, begrijpend lezen en spelling. Maar ik zorg er ook voor dat de kinderen de doelen van de andere vakken halen en daarnaast verfraai ik mijn lesrooster met creatieve lessen en excursies. Maar… haal ik er wel uit wat erin zit? Het onderwijs van nu is (net als het onderwijs van “vroeger” - laat u niets anders wijsmaken) continu in beweging. Prima, de stroom van een rivier houd je niet tegen. Het water vindt er altijd een weg omheen. En meer van dat gebramvermeulen. De hedendaagse leerkracht rept en stuift zich een weg langs de groepshandelingsplannen, opbrengstgerichte lesontwerpen, coöperatieve en ontwikkelingsgerichte werkvormen zoals een infanteriesoldaat zich een weg door onvermijdelijke mijnenvelden baant. En let wel; we doen het met een lach. Maar het tempo ligt hoog en we dienen er op te letten dat we niet worden zoals de 1090 mensen die langs een muziekgenie sjeesden zonder te beseffen dat ze iets prachtigs cadeau kregen. Ik stel voor dat we morgen, of overmorgen, in ieder geval binnen een week, weer met de jongens en meisjes gaan rekenen. En woorden gaan spellen en vervoegen. En dat we ook weer op zoek gaan naar oorzaak en gevolg, het verschil tussen mening en feit en dat we verschillende leesstrategieën uitproberen. Maar dat we óók even de boel stilleggen. Dat we gaan praten. En luisteren. En kijken. Wie weet wat we dan zien of horen. En laten we dan ons best doen om die – voor onze ogen? – verborgen talenten het daglicht in te slepen. Laten we ze water geven zoals we een uitgedroogde vensterbankplant een vers… Oh. Excuses. Mijn grootmoeders uitvergrote über-romantische zijde borrelde bij mij naar boven. Maar u weet wat ik bedoel. Einde.

Een ogenblik geduld...

Frank Jongbloed

Frank Jongbloed is leerkracht en schoolleider in het primair onderwijs.

Click here to revoke the Cookie consent