Ongemak

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Hoewel ik bij sommigen als 'rebels' geld, merk ik dat ik soms toch het liefst op routine draai. Neem nu het begin van de werkdag. Je hebt collega's die dikke pakketten uit het kopieerapparaat staan te drukken en er lopen er rond die in het nog lege klaslokaal met hun vingers voor het digibord zwaaien alsof ze een filharmonisch orkest tot een vurig crescendo dirigeren. Ik niet. Ik slof met wat potloden rond en draai wat werkboeken om.

Dan breekt het belangrijkste moment van de ochtend aan: de eerste kop koffie van de dag. Die drink ik te midden van andere koffiezuchtige collega's, terwijl ik luister naar de verhalen die in de meeste koffiekamers de ronde doen (televisieprogramma's, kwaaltjes en het weer). Als de schoolbel gaat, schenk ik een tweede ronde filterleut in mijn beste-meester-mok en loop ik met mijn leerlingen mee naar ons lokaal. Daar stap ik als laatste de klas in. Terwijl ik nog een slok neem, kijken de kinderen naar mij en ik naar hen. Geregeld vraag ik me af of zij het verschil zien tussen de meester van een aantal jaar geleden en de meester/locatieleider die nu voor ze staat.

Hoe dan ook, in de stilte die valt als iedereen op zijn of haar stoel zit, vraagt een leerling wat ik de avond ervoor gedaan heb. 'Ik was thuis en deed een kennisspel,' antwoord ik. 'Met wie?' vraagt een meisje dat vlakbij mij zit. Nou, daar komt 'ie dan hoor. Dit moment had ik al een poosje verwacht. 'Met Ester,' zeg ik, 'mijn vriendin.'

De lucht wordt plots statisch en er gonst een opgewonden lading door de klas. 'Meester,' roept een meisje enthousiast, 'u heeft een vriendin!' Ik bevestig dit nieuwtje en zie de veelzeggende blikken door de klas vliegen. 'Oelala,' klinkt er ergens bij de computerhoek. Er wordt wat gegniffeld. Ik sta er wat opgelaten bij en merk tot mijn verbazing en ongemak dat ik licht begin te kleuren. Dan komen de vragen. Hoe oud ze is. Wat voor werk ze doet. Of ze ook een kat heeft. Waar ze woont. Bij de vraag of ze 'ook wel eens blijft slapen' trek ik de grens.

Mijn koffie is inmiddels koud. Die dag zijn de betekenisvolle blikken en heimelijke glimlachjes (de meisjes, altijd de meisjes) niet van de lucht. Aan het einde van de middag sta ik met een warme mok in mijn hand op het schoolplein. Thee nu, want van te veel koffie moet je poepen en niemand poept graag in een drukke basisschool. Op een steenworpafstand fietst een moeder voorbij. 'Joehoe! Groeten aan Ester,' roept ze en geeft me een dikke knipoog. Ik moet plotseling nodig naar de wc.

Een ogenblik geduld...

Frank Jongbloed

Frank Jongbloed is leerkracht en schoolleider in het primair onderwijs.

Click here to revoke the Cookie consent