Lauwe koffie

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Ergens in de gang van een grijs kantoorgebouw op loopafstand van het station. Op een verrijdbaar karretje staan drie inschenkkannen. Twee met heet water en eentje met koffie. De koffie is lauw.

Iemand heeft het schoteltje met suiker omgestoten en van een van de koekjes (volkorenbiscuits) lijkt iemand een hap genomen te hebben. De deur naar de zaal staat al open, dus ik loop naar binnen. De opkomst is niet zo hoog, al is de zaal verkeerd gekozen, waardoor er een krap en zweterig sfeertje hangt. Ik ga ergens achterin zitten, op drie stoelen afstand van een robuuste docente met een animatiefilmtrui en naast een man van middelbare leeftijd, die door zijn lichaamshouding en dichte ogen waarachtig lijkt te slapen.

Langzaam stroomt het zaaltje vol. Mensen beginnen al ontsteld om zich heen te kijken of de ramen wel op de kiepstand staan. Anderen, met sjaals om de nek die het midden houden tussen een sjerp en een dekbed, lijken alle ventilatieopeningen te willen afplakken. De organisatrice van het onderwijscongres komt binnen en kondigt de eerste spreker aan: een verschrikt ogende lerares die de fout maakt om haar blad met aantekeningen in de handen te houden. Door haar nervositeit wappert het papier als het zeildoek van de Batavia. Nauwelijks verstaanbaar opent ze de presentatie met: ‘Ik neem jullie vandaag mee naar...’ en ergens haak ik al af. Buiten schijnt de zon, en dankzij het afwisselend open- en dichtgaan van de ramen hoor ik de vogels fluiten in de bomen. Terwijl de spreker ons vertelt dat ‘we kinderen opleiden voor beroepen die nog niet eens bestaan!’, vraag ik me af hoe vaak het er bij mijn leerlingen zo aan toegaat; de moed opgeven in de eerste vijf minuten van een uitleg.

We zitten er net zo bij als de kinderen
in het grijsgedraaide filmpje

Als na het verhelpen van enkele technische problemen het filmpje van Ken Robinson wordt gestart (de geanimeerde versie), lijkt mijn buurman wakker te schrikken. Zonder blikken of blozen staat hij op en loopt weg, met enigszins wankele tred. Op het beeldscherm is te zien hoe kinderen in geordende rijtjes luisteren naar een leerkracht. In het publiek wordt afkeurend met het hoofd geschud; iedereen is zich blijkbaar onbewust van het feit dat we op dat moment allemaal in min of meer dezelfde opstelling zitten als de arme koters in het grijsgedraaide filmpje. Na het onderdeel ‘21th [sic] Century Skills’ (standaard verkeerd gespeld, ook nu weer), is het tijd voor een korte pauze. In de hal liggen folders van oud-leerkrachten die een methode voor gepersonaliseerd leren hebben ontwikkeld, voortgekomen uit ervaringen in het werkveld dat zij de rug hebben toegekeerd. Vanaf 11 duizend euro kan ik het aanschaffen, maar me eerst oriënteren met een intakegesprek voor 750 euro kan ook.

Op het verrijdbare karretje ligt nog steeds een hoopje suiker en dat ene koekje waar een hap uit lijkt te zijn genomen. Na de pauze start de spreker met de woorden: ‘Voor het tweede deel neem ik jullie mee naar...’ Maar ik ben alweer weg.
 

Deze column verscheen in Didactief, juni 2017.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent