Laten we het niet vergeten

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Anderhalf jaar geleden was ik in Australië. In mijn eerste week daar trok ik oude laarzen aan om wurgende waterlelies uit een drekkerig vijvertje te baggeren. Heel romantisch en outback enzo.

Halverwege die week reed ik ook naar een afgelegen stuk grond om er bomen te planten. En aan het einde van die week pakte ik, kapotgewerkt en zongebruind, de bus naar een slaperig stadje aan de oceaan in de wetenschap dat ik 140 bomen op een ander continent had geplant. Bomen die, als Frank Jongbloed over vele jaren drie meter diep in de grond ligt, nog steeds levend en wel boven diezelfde grond uittorenen.

Als leerkrachten doen we eigenlijk hetzelfde. We verschijnen een poosje in het leven van een opgroeiend kind, planten het een en ander aan kennis en vaardigheden en verdwijnen weer. En later, als we er niet meer zijn (dit stukje begint dramatischer te klinken dan ik aanvankelijk bedoelde – excuses, ik stuur zo wel weer een beetje bij) kijken we nog eens achterom in de hoop een paar bomen te zien waaien in de wind. Bomen die wij hebben geholpen om te groeien.

Ik word weer dramatisch. Moment. Even ademhalen.

(dramatische modus uit.) Helaas is niet iedere leerkracht zich elke dag bewust van dat mooie, belangrijke beroep dat we uitoefenen. Zo zijn er de zogenaamde Krantenwijkjuffen. Ja, juffen, dat lees je goed. Het is nu eenmaal negen van de tien keer een juf. Ze komen ‘s ochtends binnen, houden zich strak aan de dagtaak, zitten er tijdens vergaderingen bij alsof al het lesgevende leven eruit is geramd en verdwijnen een krap uurtje nadat de laatste schoolbel is gegaan weer huiswaarts. Passieloze juffen die onze roeping behandelen alsof het een krantenwijkje is.

Dan zijn er ook nog de Stencilveteranen. Zij kopiëren niet, zij stencillen. En zij zitten al decennia in het onderwijs en hebben alle vernieuwingen, regelgevingen en stromingen met leedvermaak voorbij zien komen. Voortbewegend onder het mom van Wijze Ervaring zijn deze didactische dinosauriërs met geen bordliniaal vooruit te ranselen. Krantenwijkjuffen en Stencilveteranen. Vele kinderen in Nederland moeten het er maar mee doen.

Gelukkig zijn er ook juffen en meesters die open staan voor nieuwe ontwikkelingen of de kracht niet vergeten zijn van oude. Vakmensen die zich elke dag weer verwonderen over de enorme verantwoordelijkheid die hen toevertrouwd is door ouders, kinderen en collega’s. Die in een achteloos uitgesproken zin een belangrijke boodschap van een kind kunnen horen. Die niet bang zijn om het van de een op de andere dag anders aan te pakken. Die zeggen wat ze zien en horen op een manier dat mensen ernaar willen luisteren. (Oké, ik word weer dramatisch. Moment. Even ademhalen. Ja. Ik kan weer.) Mijn punt is; laten we het niet vergeten. Wat ons mooie werk teweeg kan brengen. Wat we kunnen betekenen voor al die kinderen die dagelijks ons klaslokaal binnenlopen. Is het niet het beste werk dat er is? Yep. Onderwijzen. Het ís het beste werk.

Dit artikel verscheen in Didactief, maat 2013.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent