Jonge honden

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Tijdens een studiedag voor schoolleiders legt de trainer uit dat het soms verstandig is om bij jonge vrouwelijke sollicitantes beleefd te informeren naar hun kinderwens. Dat levert hem wat verontwaardigde reacties op die hij vervolgens met wat glip- en glijwerk weg probeert te praten. Toch snap ik ergens wel wat hij bedoelt. Er zijn twee dingen die jonge schooljuffen graag doen: met kinderen werken en kinderen maken. Wee de schoolleider wiens team grotendeels bestaat uit een roedel juffen onder de dertig jaar. Leg dan de invallijst maar op het nachtkastje.

Een schoolleider vraagt de trainer hoe je zoiets in vredesnaam dient aan te pakken, dat informeren naar het verlangen naar een gezinsuitbreiding. 'Nou,' zegt de man resoluut, 'gewoon vragen: "Wil je zwanger worden?"' Ik steek mijn hand op en merk droog op dat het wellicht niet de meest handige vraag is voor een mannelijke schoolleider aan een jonge schooljuf. Ik zie mezelf al om het bureau heenlopen om de sollicitante van dichtbij een indringende blik te geven om vervolgens op kalme toon te zeggen: 'Zeg, wil jij zwanger worden?' De groep schoolleiders om mij heen moet lachen. In het bijzonder een jongeman die pas naar de functie van locatieleider is bevorderd. Sterker nog, hij kleurt een beetje van de suggestie en met een paar luid uitgesproken grappen van eigen bodem borduurt hij op het genante thema voort. 'Leuk, hè?' zegt de dame naast mij. 'Wat?' vraag ik. Ze kijkt vol genegenheid naar de jongeman. 'Zo'n jonge hond,' zegt ze.

Ik sla de jongen een poosje gade. Het valt me op dat hij een groepje volgelingen om zich heen heeft verzameld. Blijkbaar zijn er meer mensen gecharmeerd van 'de jonge hond'. Dat is het moment dat de batterij van mijn laptop (het is tegenwoordig erg hip om met een laptop aan te schuiven tijdens overlegmomenten in plaats van met een notitieblokje) het niet langer trekt en het scherm op zwart gaat. En een zwart computerscherm reflecteert en zodoende kijk ik mezelf aan: een stoppelbaard, kalend hoofd en inmiddels voldoende kraaienpootjes om een winstgevende dependance van Avifauna te kunnen openen. Geen jonge hond meer, maar eerlijk is eerlijk: nog voldoende bijtkracht om mee te kunnen komen op het uitlaatveld.

'Ja, leuk,' zegt ik ten slotte. 'Jonge honden. Daar moeten we maar een beetje zuinig op zijn.' Want hoe vaak raken we jonge, enthousiaste leerkrachten niet kwijt in het onderwijs? Meestal door ellenlange wachtlijsten, waarbij beginnende juffen en meesters onderaan worden geplaatst, omdat allerlei regels ervoor zorgen dat langdurige invallers en mensen die vallen onder sociale plannen en pensioenregelingen als eerste aan de beurt komen. Of je zal het als pas afgestudeerde leerkracht maar slecht treffen en terechtkomen in een team met verzuurde juffen en beschimmelde meesters die niets liever doen dan zingen in het koor van 'Vroeger Was Alles Beter En Tegenwoordig Zijn We De Weg Kwijt'. We moeten ze koesteren en de ruimte geven, die jonge, bezielde leraren. En het is nu eenmaal niet anders als men zwanger raakt. Dan weten we in ieder geval dat niet iedere leerkracht de late uurtjes gebruikt voor nakijkwerk. *Knipoog*

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent