Jezus Zoals Ik Hem Ooit Beleefd Heb

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Het is Goede Vrijdag, terwijl ik dit schrijf, en Pasen is al lang afgelopen, als u dit leest. Gisteren heb ik met mijn schoolklas ontbeten in het lokaal.

Ik vertel over de kruisiging, de wederopstanding, de uittocht uit Egypte, plat brood dat niet is gerezen, de overeenkomsten tussen het joodse, christelijke en islamitische geloof, en roep twee of drie keer 'Bete'avon!'. Dan laat ik de klassendienst met de stofzuiger de hagelslag tussen de tafels vandaan slurpen om een chocolade-Rorschach op de vloerbedekking te voorkomen. Meestal kijken de kinderen mij een beetje glazig aan als ik ze het verhaal van de exodus uit de doeken doe. Maar als ik het wat peper met gruwelijke plagen en een engel des doods die geluidloos door de nacht gaat op zoek naar bloedsymbolen op de voordeur, dan heb ik meestal wel de aandacht.

Ook denk ik onvermijdelijk terug aan mijn jeugd en de verhalen over Jezus die ik op school hoorde. Die zoon van God kreeg vorm door de zwarte inktlijnen van Cornelis Jetses, ontving zijn kwetsbaarheid door de Pietà van Michelangelo, en Ted Neeley gaf hem zijn tragische gezicht. Ik kan me zelfs nog herinneren dat ik, als een-na-kleinste in de klas, tot hem bad tijdens de gymles, omdat meneer Ruim de kinderen over de bok liet springen en ik een publiek debacle voorzag. Met de filmische beproevingen van Ted Neeley op mijn netvlies sprintte ik richting het gymtoestel, sprong, zweefde gracieus door de lucht en landde vervolgens keurig op beide benen op de grond. Mijn geloof in een Hogere Macht werd stante pede bevestigd. Zij het tijdelijk, want meneer Ruim was dusdanig onder de indruk dat hij het mij als goed voorbeeld voor de anderen liet overdoen wat een haastig aanloopje, een turbulente sprong en een beklagenswaardige smak tegen de bok als gevolg had. Thanks for nothing, Ted.

Jezus was voor mij als kind een mythisch figuur, iemand die in mijn brein dezelfde ruimte bewoonde als Gandalf, Aslan en Jonathan Leeuwenhart. Een zachtaardige leider die je ten alle tijde kon vertrouwen. Zelfs veel later, toen ik mijn kwetsbare hart verloren had aan horrorlectuur en in William Peter Blatty's The Exorcist de beschrijving van pater Merrin las ('Het begrip straalde uit [zijn ogen] als de wateren van een warme, geneeskrachtige rivier, welks bron zich binnen in hem bevond, maar tegelijkertijd ook buiten zijn bereik was; welks stroom beperkt was, maar tegelijkertijd eindeloos.') moest ik denken aan de Jezus zoals ik die ooit beleefd heb.

Waar ik tegenwoordig in geloof, of niet in geloof, doet niet ter zake. Maar ik hoop dat er in die klas kinderen van mij een paar jongens en meiden zitten die de vindingrijkheid en geesteskracht hebben om uit allerhande verhalen en figuren – of het nu Jezus of Kung Fu Panda is – sterke en moedige voorbeeldfiguren te formeren. En dat ze maar zo lang mogelijk verbeeldingskracht houden en nieuwsgierig blijven. Dankzij mijn verhalen en die van anderen. Amen.

Gepubliceerd in Didactief, mei 2014.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent