Hij weet meer dan jij

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Terwijl ik dit schrijf, ligt er een paar meter bij me vandaan een oude roodbruine leren tas op een stoel. Hadden mijn ouders gevonden op zolder. Toen ik nog in mijn eerste jaar van de lerarenopleiding zat, kocht ik die tas in Griekenland omdat het me een heuse schoolmeestertas leek. 

Gedurende mijn eerste stages op dorpsschooltjes in Beekbergen en Eerbeek droeg ik de goedkope tas met trots doorde gangen van de schoolgebouwen. Ik kan me zelfs nog herinneren dat ik een handjevol pennen aan de rand van de tas had bevestigd, zodat ik ze bij de eerste de beste onverwachte correctie gelijk bij de hand had. Zucht.

De tas verdween steeds vaker naar de achtergrond naarmate de jaren verstreken, om op een gegeven moment te verdwijnen, vergeten en niet gemist. Inmiddels was ik een échte schoolmeester geworden, eentje met een vaste aanstelling en een fotootje op de website van een school. De jongen die terugkwam uit Griekenland met een tas van vijftien gulden was veranderd in een man en de man werd een meester. En hij draagt tegenwoordig een grote canvas tas waar zijn agenda, twee etuis, drie notitieboeken, stempelkussen, quizboeken en bundels correctiewerk inpassen.Bepaalde tassen, bepaalde brillen. Mensen hebben een beeld van hoe een schoolmeester eruit dientte zien en hoe hij zich dient te gedragen. En ik hou van dat beeld. Daarmee maak ik deel uit van de minderheid, want de pabo's stromen nu niet bepaald vol met mannen vanwege het flitsende imago van de hedendaagse meester, hè? Toen een kennis van mij een jaar of vier geleden mijn afgetrapte, door het leven getekende omafiets zag, zei hij verontwaardigd; ‘Dat is toch geen fiets voor een leraar!’ Ik lachte erom, kreeg de opmerking niet uit mijn hoofd en kocht drie weken later een nieuwe fiets. Want stilzwijgend vond ook ik dat een schoolmeester op een voorbeeldige fiets moest zitten. Of eigenlijk; ik vond het een prettig idee dat er mensen zijn die dat denken. Maar aan de andere kant; twee jaar geleden schreef ik een vurig artikel over de plannen die de politiek had voor het onderwijs en toen kreeg ik van een ontstemde medeauteur te horen dat ik ‘een gepaste afstand moest houden, zoals bijvoorbeeld een dorpsonderwijzer dat doet.’ Dat vond ik zo'n onzin dat de discussie hoog oplaaide en indirect leidde tot het ontslag van de gepikeerde man. Ik denk dat je hieruit mijn ideaalbeeld van een leraar kunt distilleren. Een modern persoon die weet hij wil en geen blad voor de mond neemt, maar die zich alleen fel uitspreekt als dat nodig is en gewoonlijk met rust en geduld in het klaslokaal de lesstof aan de kinderen tracht over te brengen. Enkele van de eigenschappen die leraren volgens de Tibetaanse leringen moeten bezitten, zijn: hij heeft mededogen, hij is oppassend en evenwichtig, hij weet meer dan jij, hij heeft zijn negatieve emoties bedwongen, hij begrijpt de leerstof en weet deze door te geven, hij maakt zijn beweringen waar, hij is volhardend en kan incasseren. Is het ouderwets om te vinden dat een leerkracht een hoge integriteitsfunctie heeft? Dat zijn manier van denken en doen, zowel binnen als buiten school, als voorbeeld moet dienen voor zijn leerlingen? Ik weet het niet. Maar vraag het eens aan die jongen van tien jaar terug, ik denk dat ik wel weet wat zijn mening is. Stap maar op hem af, hij is makkelijk te herkennen. Aan die goedkope schoolmeestertas.

Dit artikel verscheen in Didactief, april 2012.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent