Happy with the kids

Tekst Barneveld
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Sinds dit schooljaar ben ik, naast leerkracht groep 8, ook de locatieleider van onze school. En hoewel sommige van mijn collega’s het liefdevol zullen tegenspreken (en sommige niet), maakt dat mij soms iets meer ‘zij’ dan ‘wij’. En met ‘zij’ bedoel ik De Euvele Onderwijsbestuurders die ergens in de hoge regionen, gezeteld op een gemoedelijke loonstrook, allerhande onderwijsveranderingen en werkgeversmaatregelen op de werkende klasse afschieten.

Toen ik deze functie van schoolleider accepteerde, was ik mij er volop van bewust dat er plots een onzichtbaar navelstrengetje verscheen dat mij in voor- en tegenspoed verbindt met het management van ‘daarboven’. Het is een fijne baan en ik beweeg in een fijn team. Dat scheelt. En ik ben mij er ook goed van bewust dat onvergenoegdheid en stennis soms nodig zijn om tot een positieve verandering te komen. It’s what makes you cope, it’s what makes you grow, rapt de Arubaans-Nederlandse Pete Philly in een van zijn liedjes ergens op mijn mp3-speler. Dus ik cope en ik grow. Maar wat me ook opvalt (let op, nu wordt het interessant) is hoeveel leerkrachten in Nederland niet verder kijken dan de deur van hun klaslokaal. Dat veel juffen en meesters hun stemmen het liefst bij het klaagkoor voegen dat zich in mineur op de schoolleiding richt zonder dat ze zich afvragen wat de motivatie is van laatstgenoemde. Een poos geleden kreeg ik een e-mail van een onderwijsknakker die zich als een dreinerig achterneefje beklaagde over allerlei onrecht dat hem was aangedaan door het bestuur waarvoor hij werkte. En of ik daar eens een smeuïg stukje over wilde schrijven? Bij de derde alinea en veertiende spelfout verloor mijn concentratie het van mijn irritatie en trok ik via mijn cursor de hele lamentatie de prullenbak in. De hoogste tijd dat jij stopt met lesgeven, ouwe zeurkrekel, dacht ik. Want je kan dan wel ‘al dertig jaar voor de klas staan’, maar dat betekent niet dat je al dertig jaar als leerkracht in ontwikkeling bent.

En dan komen we nu bij het moment waarop ik Diana Ross ga citeren. Ja, ik weet het. En dat in zo’n gedistingeerd opinievakblad als dit. Hoe dan ook; in de film The Wiz speelt Ross een kleuterjuf die volgens haar tante te lang op dezelfde plek zit. I'm really happy with the kids, Aunt Em verdedigt Diana zich, waarop haar tante antwoordt: It's time you got out of that sandbox and into some new people, a new neighborhood. En dát is wat er scheelt aan een heleboel leerkrachten. Jarenlang dezelfde klas, dezelfde methodes en alle onderwijsvernieuwingen ‘zijn al eens de revue gepasseerd, misschien onder een andere naam of met een verschillend jasje aan, maar desalniettemin meer van hetzelfde.’ En als het bestuur, wee hun gebeente, een verandering óplegt, dan klinkt het massaal ‘Waarom?!’ Maar stel je nu eens voor dat groep 6 bij een rekenopdracht collectief een ‘Waarom?!’ laat horen. Wat zeggen deze leerkrachten dan? ‘Waarom? Omdat jullie ervan leren. Het is goed voor jullie. En nu rap een beetje!’ Dus laten we de woorden en acties van schoolleiding en bestuur wat vaker gebruiken voor zelfreflectie in plaats van demonstratie. Diana Ross zegt in de film dat ze niet weet hoe een verandering van spijs haar zal doen eten. And you're never gonna know unless you try, are you? antwoordt haar tante.

Deze column verscheen in Didactief, december 2012.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent