Geroosterdebroodjestijd

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Het is dinsdag, het is zonnig buiten, ik zit binnen en heb nog een kwartier voordat de bel gaat en de kinderen door de gangen van school de klaslokalen binnenstromen.  

Wat ook binnenstroomt, is de werkmail. Ik tracht het weg te typen in een processie die me doet denken aan het fabeltje van de slak die twee meter omhoogkruipt en er eentje terugglijdt. Dus, geconfronteerd met de overvloed aan elektronische post gecombineerd met een volle agenda en een stapel onverwerkte brieven naast de computer, doe ik wat elke schoolleider op zo'n moment dient te doen: ik ga naar buiten staren, naar de spelende kinderen.

Recentelijk las ik dat elk kind de wereld in komt met een brandend verlangen om te leren, voorzien van nieuwsgierigheid, speelsheid en sociale vaardigheden om het eigen onderwijs te sturen. Daar denk ik aan als ik kijk hoe mijn bovenbouwleerlingen op het schoolplein tijdens het rennen hun kind-zijn van zich af lijken te schudden. Met één been in de zandbak en de ander in de aula van de middelbare school.

Ik heb honger, draai me weg van het raam en loop naar de keuken. Dan wordt er op de deur geklopt: een jongen uit groep acht. Of ik tijd heb voor een vraag? De tijd om de aanmeldformulieren voor het voortgezet onderwijs in te vullen, is aangebroken. In een van de folders van de open dag heeft hij iets gelezen over een speciale havoklas met bijzondere lessen over techniek. Daar wil hij zich graag voor aanmelden.

Ga even zitten, zeg ik, en voorzichtig begin ik mijn verhaal. Ik vertel over hoe ik naar het vmbo ging na de basisschool. En dat ik pas vijftien jaar was toen ik voor het eerst mijn best begon te doen op school, en dat ik toen, langzaam maar vastberaden, steeds een stapje hoger ging. Dat zoiets mogelijk is, zo'n rustige start in het voortgezet onderwijs om vervolgens kalm te groeien. De jongen zwijgt. Dan leg ik uit hoe het mijn taak is, mijn verantwoordelijkheid, om al mijn leerlingen op een school te krijgen die het beste bij hun ontwikkeling past. En dat die ontwikkeling niet uit één toets of score gehaald kan worden, maar uit een lange rij met allerlei vingerafdrukken, penvegen, kladpapiertjes en zangnoten die de jongen gedurende zijn schooltijd achter zich heeft gelaten. De jongen moet lachen. 'Dus die techniekklas, dat gaat me niet lukken, meester?' Hij lacht nog steeds, maar met iets minder licht. 'Misschien later,' antwoord ik, 'maar nu niet.' De jongen staat op, bedankt me en loopt de lerarenkamer uit.

Ik pak mijn boterhammen, ga zitten aan tafel en voel me de grootste klootzak in onderwijsland. De schoolbel gaat, de pauze is afgelopen. Een kleuter loopt de lerarenkamer in, de theemok van de juffrouw kordaat in zijn vingertjes geklemd. 'Ik moet dit van juf op het aanrecht leggen,' rechtvaardigt hij zijn aanwezigheid, gevolgd door: 'Wat ruikt het hier lekker!' 'Ik maak geroosterd brood,' zeg ik en kijk hoe er een dun streepje rook uit het apparaat kringelt.

Een ogenblik geduld...

Frank Jongbloed

Frank Jongbloed is leerkracht en schoolleider in het primair onderwijs.

Click here to revoke the Cookie consent