Elke dag anders

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Het is verbazingwekkend wat je in een klaslokaal onder de computertafel aantreft, dacht ik, terwijl ik mijn ogen over pennendoppen, vergeeld kladpapier, een hoesje voor een rekenmachine en pepernoten (altijd pepernoten) liet gaan.

Ik duwde wat tegen ethernetkabels, draaide aan schroefjes en vroeg hardop of er weer beeld te zien was op de computer. Vanwaar ik lag zag ik twee kleine benen heen en weer schuifelen en ik hoorde wat gestommel boven me. "Ja, meester! Ik heb weer beeld!" Mooi. Ik stootte mezelf onder de tafel vandaan en wilde net naar het volgende computerprobleem gaan toen een leerling zei dat juf Sonja op de gang voor het raam stond. De moed zakte me in de schoenen. Het was zover. Sonja's gezichtsuitdrukking liet zien dat ze er hetzelfde over dacht.

We waren nog niet zo bekend met het gezin omdat het jongetje maar een paar maanden bij ons op school zat. Er waren broertjes, er waren zusjes en zo nu en dan was er een "vader". Moeder was vriendelijk, goedlachs en leek altijd erg druk in de weer te zijn met van alles en nog wat. Het jongetje, Jeffrey, was zes, klein voor zijn leeftijd, met grote donkere ogen en een keurig gekamd kapseltje. Een gezin zoals vele andere gezinnen tegenwoordig. Maar onder de alledaagse oppervlakte zat het fout. Het duurde niet lang eer de eerste tekenen daarvan de school binnen sijpelden. Een andere moeder uit dezelfde straat die wel eens een opmerking losliet over het gezin tegen de juf. Een groepsobservatie die uitwees dat de kleine Jeffrey zich erg serieus aan zijn werk wijdde en weinig oog had voor andere kinderen. En, tenslotte, een telefoontje van het AMK dat insloeg als een bom. Er waren al verschillende klachten geweest over moeder naar aanleiding van lichamelijk geweld bij haar andere kinderen. Verhalen over geen eten, over blauwe plekken. Over een zweepje.
De gevaarlijke gezinssituatie waarin Jeffrey zich bevond was reden genoeg voor een uithuisplaatsing. Moeder was op de hoogte gebracht, dreigementen waren geuit en besloten werd om Jeffrey op school op te halen. Moeder zou, op datzelfde tijdstip, opgevangen worden en medegedeeld krijgen dat haar zoon was meegenomen. Er was een kleine kans dat zij lucht zou krijgen van de onderneming en ook naar school zou komen. Met haar dreigementen in het achterhoofd voelde Sonja zich hier niet gelukkig over. En zodoende kwam ik in beeld. Op de achtergrond, klaar om assistentie te verlenen. Onnodig, zo bleek. Jeffrey liet zich uit de klas halen en kreeg van juf Sonja te horen dat hij opgehaald zou worden door "een meneer en een mevrouw". Hij was vol van vertrouwen, er werden geen vragen gesteld. Jas aan, rugzakje om ('Neem zo in de auto maar je koek en je pakje drinken.') Bij de deur stonden de meneer en de mevrouw. Juf Sonja liep gezellig keuvelend mee naar de auto. Daar zwaaide ze Jeffrey uit. Dag, jongen. En weg was hij. Sonja draaide zich om en liep terug naar school, de tranen liepen over haar wangen. We hebben hem nooit meer gezien.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent