Een belangrijk bericht

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Stel je dit eens voor: je staat in Arizona aan de uiterste rand van de noordzijde van de Grand Canyon, terwijl een warme en licht vochtige zomerwind om je heen de droge vegetatie doet ritselen.

Je kijkt naar beneden, bijna twee kilometer diep, je denkt aan een afgepeigerd citaat van Nietzsche en een ander deel van je hersenen probeert tevergeefs de twee miljard jaar aardrijkskundige geschiedenis die voor je uitgestrekt ligt, te bevatten. Maar waar je echt aan denkt, waar je zelfs de voorgaande nacht in je blokhut tussen de naaldbomen over gedroomd hebt, is dat je een nieuwe overblijfouder nodig hebt, omdat je die dag twee opzeggingen binnen hebt gekregen.

Een paar dagen later (want, beste lezer, je hebt het al door: ik ben mijn zomervakantieverhalen aan het opdissen voor deze column) zit ik op een nukkige knol met de naam 'Magic' die mij met hoorbare tegenzin op sleeptouw neemt door Monument Valley, het decor waar Charles Bronson en Henry Fonda elkaar in de jaren zestig om de oren schoten met Colt-pistolen en bijdehante opmerkingen. Terwijl Navajo-gids Delbert uitleg geeft over de dieren in de vallei, begint mijn broekzak te piepen. Een sms'je van het schoolbestuur. Dat de zonnepanelen op het schooldak het niet doen en of ik even de school wil openen voor de monteurs. Ik zie het al voor me dat ik 'Naar Harderwijk, Magic! En geef betekenis aan het woord "haast"!' in de oren van het paard fluister en met een scherp afgetekend silhouette op de zonsondergang af galoppeer.

Mijn punt is, beste lezer, dat ik met stijgende verbazing merk dat de grenzen van privé en werk steeds vaker lijken te vervagen in het onderwijs. Hoewel ik halverwege de dertig ben, kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren dat het onmogelijk leek om alle collega's te e-mailen en ervoor te zorgen dat deze berichten daadwerkelijk gelezen werden. Nee, daar had je postvakjes voor. Tegenwoordig verloopt bijna alle correspondentie via mail; groepsplannen, vergaderagenda's, notulen, draaiboeken en weektaken. Met de komst van appjes lijkt de etiquette echt zoek. De meeste schoolteams hebben een groepsapp en over de misverstanden die daar geboren worden, kan ik wel drie stukjes uit mijn computer schudden. En terwijl ik dit schrijf, hoop ik zo hartstochtelijk dat u begrijpt wat ik bedoel.

Een ander voorbeeld; als leraar geef ik voordat we op schoolkamp gaan mijn mobiele nummer aan de ouders van groep 8 (voor noodgevallen) en daarna ontvang ik nog weken berichten over toetscijfers, profielfoto's en schoolpleinpesterijtjes. Ik denk dat ik na deze vakantie als schoolleider een beleid hierover ga schrijven. Waarover nemen we contact met elkaar op, wanneer doen we dat en welke manier gebruiken we daarvoor? Niet alles wat glimt, is goud, en niet alles wat piept, overgaat en plonkt, is belangrijk nieuws. Offline is telkens vaker mijn modus. Ik hoor graag of u het met mij eens bent. Bij voorkeur via de brievenbus.

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent