De kring rond

Tekst Frank Jongbloed
Gepubliceerd op 01-01-2021
Frank Jongbloed - Leraren worden wel eens moe. Dat hoef ik u vast niet te vertellen. Kijk maar vlak voor een schoolvakantie naar het gezicht van een leerkracht. Het staart waarschijnlijk als een onopgemaakt bed terug, de blik in de ogen net iets te ver bij de beschaving vandaan.

Het zou een leuke rubriek in een onderwijstijdschrift kunnen zijn: de voor- en na-foto. De eerste foto omstreeks september en de tweede in de laatste schoolweek. Lachen! De pabo's zullen sneller leeglopen dan het gemiddelde lief- en leedpotje van een basisschoolteam.

Moeheid, dus. Stelt u zich eens voor dat u op een tropisch strand ligt. Ik heb het over wit zand, lichtblauw water, wuivende palmbomen en een ijskoud drankje binnen handbereik. Moeilijk voor te stellen? Voor mij niet, want ik lig daar nu deze column voor u te schrijven. Met pen en papier, want paradijselijk wit zand laat zich niet goed mengen met een laptop. Zul je net weer zien, dat de deadline voor dit stukje binnen mijn 23-daagse rondreis door Sri Lanka valt. Wat een luxeprobleem.

Maar terwijl ik hier naar de onafgebroken stroom golven en de bikini van de buurvrouw staar, bedenk ik me hoe goed het is geweest dat ik op het laatste moment toch heb besloten om op vakantie te gaan. Dat we dat als leerkrachten zo vaak ook echt nodig hebben. We hebben best vreemd werk. Het hele schooljaar roepen we alle hens aan dek om onze bestemming zo goed en zo kwaad als het kan te bereiken en het jaar erop doen we bijna exact hetzelfde. En weer van voren af aan. De klassenopstelling, de schriftjes, de gesprekken, de vergaderingen, de plannen, de toetsen, de feestdagen, de hoofdstukken, de vieringen, de boosheid, de verwijten, de tranen, de blijdschap, het vallen, het opstaan en het doorgaan naar het volgende jaar.

Liggend onder de palmbomen, wachtend op je clubsandwich, zou je er wel eens moe van kunnen worden. De wetenschap dat de show over twee weken weer de weg op gaat. Nu zou ik natuurlijk af kunnen sluiten met een mooi verhaal over de beloningen van het vak, maar wie vertel ik dan wat nieuws? Dat weet u allang. U zou er waarschijnlijk alleen maar moe van worden. Liever sluit ik af met iets dat ik op de stoffige, roestbruine wegen van Sri Lanka heb geleerd. Het vond zijn weg naar mij tussen de dieseldampende hindoebussen en stoïcijns stilstaande ossen door.

'Karunaakarala maghe beema ekata ais dhamanna epaa. Velaare keeyada?' De betekenis mag u desgewenst zelf opzoeken. Dan doe ik nog even een dutje. (Fijn schooljaar.)

Een ogenblik geduld...
Click here to revoke the Cookie consent