Girl next door

Ik heb blijkbaar een volstrekt girl-next-door-hoofd en wat ik heb gezegd, heeft dan denk ik ook niet bijster veel indruk gemaakt. Ik vind dat niet leuk, maar troost me met de gedachte dat mijn familieleden en vrienden meestal wel weten wie ik ben. Die troost helpt maar half. Een paar weken geleden op een studiedag stond ik op het punt om ‘Ha, leuk, jij ook hier’ te zeggen, maar de ander stak zijn hand uit, stelde zich voor en keek me vragend aan. ‘Goh wat leuk,’ zei hij nadat ik me had voorgesteld. ‘Ik heb veel over je gehoord en verheugde me er al lang op je eens te ontmoeten.’ Ik verbeet mijn irritatie en zei niet dat hij me al twee keer eerder had ontmoet, wat ik natuurlijk wel had moeten doen, want nu moet ik me de volgende keer weer voorstellen.

Het positieve effect van dit alles is wel dat ik weet hoe fijn het is als iemand wél weet wie je bent en hoe je heet. Ik doe er alles, ja alles aan om ervoor te zorgen dat ik de namen van mijn leerlingen ken. Niet als het herfstvakantie is, of tegen de kerst, maar vanaf de eerste week van het schooljaar. Magister heeft daarvoor een handig spelletje, waarbij je fotootjes naast namen moet slepen. Dat speel ik in de zomervakantie eindeloos, net zolang tot ik Lars L., Lars B en Lars van G. uit elkaar kan houden, en ver voorbij het moment dat ik Iza, Ize, Isis, Izabeau en Izzy feilloos kan onderscheiden. 

En dat wordt gewaardeerd. Het is, niet alleen voor brugklassers maar ook als je in 5 havo zit, fijn als je niet Jajijmetdegrijzetruidaarbijhetraam bent, maar gewoon Kerem. Leerlingen vinden het fijn om zich gekend te weten, en ze waarderen het ook dat je je best hebt gedaan. Dat meende ik tenminste te horen, toen bij de wc’s twee van mijn leerlingen het over me hadden tegen een andere leerling.

- ‘Echt bizar, die leraar van Nederlands weet álle namen!’
- ‘Nee man, echt? Dat is vet raar’.
- ‘Ja echt eng, ze maakte geen een fout!’
- ‘Wie is dat dan joh?’
- ‘Ja, eh, ja man, ik weet niet hoe zij heet toch!?